1
1) Allah’ın Affediciliğini İstismar Edip, Günahları Önemsememe:
Allah’ın rahmeti elbette ki çok geniştir.
Ancak, O'nun engin rahmeti yanında, azabı da çok çetindir. Allah’ın rahmetinden
ümit kesilmemelidir. Çünkü O’nun rahmetinden ancak kâfirler ümit keserler.[1]
Fakat, Allah’ın rahmetine güvenip de günahlara dalmak mü’minlere yakışmayan
dengesizliktir. Mü’min için uygun olan, umutla korku arası yaşamak, takvâya
sarılıp günahlardan cehenneme düşüyor gibi sakınmaktır.
“Ey insanlar! Rabbinize karşı gelmekten
sakının. Ne babanın evlâdı, ne evlâdın babası için bir şey ödeyemeyeceği günden
çekinin. Bilin ki, Allah’ın verdiği söz gerçektir. Sakın dünya hayatı sizi
aldatmasın ve ğarûr olan şeytan, Allah’ın affına güvendirerek sizi kandırmasın.”
(Lokman: 31/33)
Şeytanın en önemli hilelerinden biri,
insana kendini tümüyle temize çıkartıp, suçlarını itiraf ettirmemesidir. Böylece
insan, nefsini avukat gibi müdafaa eder. Şeytanı dinleyen nefis, kusurunu görmek
istemez; görse de yüzlerce te'vil ile kılıf bulur. Ayıbını göremediği için
insan, suçunu itiraf etmez, istiğfar etmez ve şeytana maskara olur. Ancak
nefsini itham eden kusurunu görür. Kusurunu itiraf etmemek, büyük bir
noksanlıktır. Kusurunu görse, o kusur, kusurluktan çıkar; insan hatalarını
itiraf edince, tevbe eder ve affa müstahak olur.[2]
[1]
Yûsuf: 12/87.
[2]
Ahmet Kalkan Kur’an Kavram Tefsiri.
|
