2
2) Dinî Esaslardan Fedakârlık Yapıp, Allah’ın Hoşlanmadığı Şeyleri Ve Kimseleri
Hoş Görme:
Tolerans diye de ifade edilen hoşgörürlüğü,
dinî esaslardan fedâkârlık etme şeklinde anlamak doğru değildir. Zira buna
kimsenin selâhiyeti yoktur. Din, Allah’ın dini, o esasın yerine getirilmesini
isteyen de Allah’tır. İslâm’ın ruhuna tamamen aykırı hareket edip de,
müslümanların kendine karşı toleranslı davranmasını isteyen kimsenin bu arzusu,
ahlâkî bir hareket değildir. Yapılan bir kötülük veya ayıp, şayet toplumu
ilgilendiriyorsa, onu hoş görmeye, affetmeye çalışma hakkı kimseye
verilmemiştir. Müsâmaha/tolerans sözüyle, birinin şahsî hatasını yüzüne vurup
utandırmadan, başkalarının yanında onu mahcup etmeden, sabır ve anlayışla
kusurunu telâfi etmesine imkân vermek anlaşılmalıdır.[1]
Nitekim Hz. Âişe vâlidemiz, Efendimiz’in
müsâmahasını anlatırken, şahsî hiçbir meselesinden, uğradığı zararlardan dolayı
kimseleri incitmediğini, kimseden intikam almaya kalkmadığını belirttikten sonra
der ki: “Allah'a ait bir hak ayaklar altında çiğnenirse, onu hiç affetmez, hemen
o kimseden Allah adına intikam alırdı.”[2]
[1]
M. Yaşar Kandemir, Örneklerle İslâm
Ahlâkı s. 284.
[2]
Müslim, Fedâil 79. Ahmet Kalkan Kur’an
Kavram Tefsiri.
|
