3
3) Zâlimleri ve Tâğutları Hoş Görüp Affetme:
İnsanların her görüş ve anlayışına,
sapıklık ve Hakka isyanlarına hoşgörü ile yaklaşmak, müsâmaha ve hoşgörü
kavramını yozlaştırmak olduğu gibi; temel doğruları, ilâhî gerçekleri
önemsememek ve Hakkı oyuncak haline getirmek demektir. Allah'ın hor gördüğünü
hiç bir müslümanın hoş görmeye hakkı yoktur. Kâfirlerin belirli ölçülere uyarak
kendi dinlerini serbestçe yaşamasına müsaade etmek, onları zorla dinlerini
değiştirmeye çalışmamak ayrı bir şeydir; zâlim ve tâğutlara, insanları Allah'ın
dininden uzaklaştırmaya çalışanlara hoşgörülü davranmak ayrı. Hiçbir müslüman,
zâlimlere ve tâğutlara tavır almayıp onlarla uzlaşamaz, onlara müsamaha ile
bakamaz, onları hoş göremez. Ne onları affeder, ne de onlardan af diler.
Müslüman, Allah'ın emirlerine teslim olan
demektir. Allah'ın dininin düşmanlarını, zâlim ve tâğutları kendine dost bilmez
ve onlardan af dilemez. Özellikle küfür ahkâmının galip olduğu beldelerde, bu
hususa âzamî dikkat gerekir.[1]
Af, zilleti kabul, müsâmaha da İslâmî
prensiplerden tâviz verme olarak anlaşılmamalı, kesinlikle böyle
uygulanmamalıdır. İslâmî esaslar ve cezalardan kesinlikle af ve tâviz verilemez.
Hırsızlık yapan Benû Mahzum’lu kadının suçunun affı için yapılan müracaatlara
karşı Rasulullah’ın kesin tavrını[2]
müslüman olmak için kendilerinin namaz, zekât ve cihadla mükellef
tutulmamalarını şart koşan Tâif’lilere; kesinlikle “namazsız dinde hayır
olmadığı”nı belirterek böyle bir tâvizi kabul etmediğini biliyoruz.[3]
[1]
Yusuf Kerimoğlu, Kelimeler Kavramlar,
s. 36.
[2]
Buhâri, Hudûd 12; Müslim, Hudûd, 8, 9;
Ebû Dâvud, Hudûd 4.
[3]
Müsned, Ahmed bin Hanbel, IV/218. Ahmet
Kalkan Kur’an Kavram Tefsiri.
|
