d
d-
Hukuk (Muâmelât, Ukuubât):
İman, ahlâk ve şahsî amel gibi
konuların dışında kalan, özellikle devlet yönetimini, toplum idaresini ve
ekonomik durumları içeren konuları, evlenme, boşanma, miras dağıtımı, ticarî ve
siyasî işleri, kısaca İslâm devletinin kanun ve kurallarını belirleyen bütün
hükümlerdir.
Bu dört hüküm (iman, amel,
ahlâk, hukuk) İslâm dininin bir bütün ve homojen bir yapıya sahip olduğunu
göstermektedir. Böyle olmasına rağmen, özellikle yirminci yüzyıl müslümanları
hukukla (muâmelâtla) ilgili hükümleri terk ettikleri veya terk ettirildikleri
için İslâm’ın bütünlüğü hayata yansıyamamıştır. İslâm, bütün olarak
yaşanamamaktadır. Bunun sonucu olarak, imanî konular saptırılmış, ameller
(ibâdetler) yozlaştırılarak ruhsuz ve anlamsız bir şekilde îfâ edilen bir
gelenek halini almıştır. Yine aynı şekilde müslüman topluluklar İslâm ahlâk ve
edebini yitirmişlerdir.
Bu dört hüküm parçalanmaz bir
bütündür. Yani birisi olmadığı zaman İslâm’ın bütünlüğü bozulduğu gibi; başka
herhangi bir şeyle (düşünceyle, hukukla, dinle) sentezi (karışımı) halinde de
bütünlüğü ve sâfiyeti bozulur; ortaya apayrı başka bir din çıkar; İslâm
sosyalizmi, Türk-İslâm sentezi... gibi. Zaten sentez de ayrı iki şeyin bir
araya getirilmesiyle yepyeni bambaşka bir şeyin oluşması demektir.
İslâm, insan hayatının
vazgeçilmez de olsa bir parçası değil; her yönüyle insan hayatının bütünüdür.
İslâm, insanın günlük yirmi dört saatini ve doğumdan ölümüne her alandaki
her yönünü kapsar ve belirler. Tuvalet âdâbından devlet yönetimine varıncaya
kadar insanın tüm hayatını kuşatır. İslâm, insan hayatının bütünüdür. İnancı,
ibâdeti, ahlâkı ve hukukuyla bir bütündür. Parçalanmaz veya herhangi bir şeyle
sentez yapılamaz. Atma ve katmaları, hurâfe ve bid’atleri kabul etmez. Allah
tarafından tamamlanmış eksiksiz bir nizamdır.
[1]
[1]
Ahmet Kalkan, Kur’an Kavram Tefsiri.
|
