sel
Rüya Tabirleri
Açılış  Giriş Sayfası Yap
Favori  Sık Kullanılanlara Ekle
MC ÜYE İŞLEMLERİ
Üyeadi:
Parola :
Ansiklopediler
Sponsorlu Bağlantılar
Secme Konular
· Kur'ân-ı Kerim'de İçkinin Haramlığı ve Yasaklanma Aşaması
· İslâm Kelimesinin Anlamları
· Nâs ve İnsan Kelimelerinin Anlam ve Mâhiyeti
· Allah'ın Kulu, Kulun Allah'ı Sevmesinin Belirtileri
· HAYY-KAYYUM
· Kur’an’da Ruh Sağlığı, Psikolojik Denge ve Huzur
· a- Hudûs Delili
· İnsan İle Diğer Canlılar Arasındaki Farklar
· Hikmetin Kur’andaki Dört Anlamı
· Sâlih İnsan Kimdir?.

Burayada Bak
· Arâis-i Hak
· İnhinâ
·
· 4- Şiddetli Geçimsizlik ve Kötü Muâmele
· 3-) Şirk-i Takrib
· Hevânın İlâh Haline Getirilmesi
· 2- Âhiretin Şehid
· İnkarci Kavimler
· Sadakat Gösterememeleri
· Kehânetin Hükmü
· İlâh’ın Kur’an’daki Iki Mânâsı
· d. Saygısız Müdâhale
· 3- Toplumda Tevhid
· 2- Tevhid, Bir İnkılâp Projesidir
· 17. Fedakârdır

Son Okunanlar
· “Subhâneke Allahümme” Kelimesinin Anlamı
· Sûiistimal; Görevi Kötüye Kullanma.
· İmama İtaatin Hududu
· Hüsn/Güzellik Kavramına Yakın Anlam Taşıyan Diğer Kavramlar (Hayır, Birr, Cemâl, Tayyib, Sâlih Amel) a) Hayır
· 1) Ferdî Cihad
· Altın ve Gümüş Kap Kullanmak ve Bunlarla Yemek-İçmek.
· Konuyla İlgili Geniş Bilgi Alınabilecek Kaynaklar
· Sihrin ve Büyücünün Hükmü
· Abdest ve Guslün Faydaları
· Konu ile İlgili Geniş Bilgi Alınabilecek Kaynaklar



Kavramlar Ansiklopedisi     A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P R S Ş T V Y Z 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9

“Subhâneke Allahümme” Kelimesinin Anlamı

سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ
 
سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ
“Subhâneke Allahümme” Kelimesinin Anlamı:
Yüce Allah bu konuda şöyle buyurmaktadır:
“İman edip güzel işler yapanlara gelince, imanları sebebiyle Rableri onları nimet dolu cennetlerde, alt tarafından ırmaklar akan (saraylara) erdirir. Onların oradaki duası: “Allahım! Seni noksan sıfatlardan tenzih ederiz!” (سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ) (sözleridir). Orada birbirleriyle karşılaştıkça söyledikleri ise “selâm” (sözü)dür. Onların dualarının sonu da şudur: “Hamd, âlemlerin Rabb’i Allah’a mahsustur.”     
İbn Cüreyc, (bu âyette geçen) yüce Allah’ın “Onların oradaki duası: سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ
“Subhâneke Allahümme” (Allahım! Seni noksan sıfatlardan tenzih ederiz!) sözü hakkında şöyle der:
“Onlara bir kuş yaklaştığı zaman, o kuşu arzulayıp: سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ
“Subhâneke Allahümme” (Allahım! Seni noksan sıfatlardan tenzih ederiz!) derler. İşte bu, cennetteki kimselerin duasıdır. İstekte bulunmalarının üzerine onların yanına bir melek gelip onlara, selam verir. Onlar da, meleğe selam verirler. İşte bu da, yüce Allah’ın “Orada birbirleriyle karşılaştıkça söyledikleri ise “selâm” (sözleri)dir” sözüdür. Orada bir şey yedikleri zaman, Rableri olan Allah’a hamd ederler. İşte bu da, yüce Allah’ın “Onların dualarının sonu da şudur: “Hamd, âlemlerin Rabb’i Allah’a mahsustur” sözüdür.”[1]
Katâde ise yüce Allah’ın “Onların oradaki duası: سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ
“Subhâneke Allahümme” (Allahım! Seni noksan sıfatlardan tenzih ederiz!)
sözü hakkında şöyle der:
“İşte bu, cennetteki kimselerin duası ve orada birbirleriyle karşılaştıklarında söyledikleri selam sözüdür.”
Eşcaî’de bu konuda şöyle der: Süfyân e-Sevrî’nin şöyle dediğini işittim: “Cennetteki kimseler, bir şey istedikleri zaman, سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ
“Subhâneke Allahümme” (Allahım! Seni noksan sıfatlardan tenzih ederiz!)
derler. Bunun üzerine istedikleri şey onlara gelir.” [2]
 سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ
“Subhâneke Allahümme” kelimesinin anlamı; yüce Allah’ı her türlü şeyden tenzih etmek, O’nu yüceltmek ve kendisine uygun olmayan şeylerden O’nu ululamaktır.
Süfyân, Osman b. Mevhib’in şöyle dediği nakletmektedir: “Musa b. Talha’nın şöyle dediği işittim: Resulullah (s.a.v)’e, سُبْحَانَ اللَّه
“Subhânallah”
(Allah’ı, noksan sıfatlardan tenzih ederiz!)in anlamı soruldu. O da:
- ‘Allah’ı, kötü şeylerden tenzih etmektir’ diye cevap verdi.”[3]
İbnu’l-Kavvâ’, Hz. Ali’ye, bu kelimenin anlamını sordu. O da:
- ‘Bu, Allah’ın kendisiyle ilgili razı olduğu bir kelimedir’ diye cevap verdi.”[4]
Hafs b. Süleyman b.[5] Talha b. Yahya, babasından, o da Talha b. Ubeydulah’tan naklen der ki:
“Resulullah (s.a.v)’e, سُبْحَانَ اللَّه
“Subhânallah” kelimesinin anlamını sordum. O da:
- ‘Bu, Allah’ı her türlü kötü şeylerden tenzih etmektir’ diye cevap verdi.”
Görüldüğü üzere yüce Allah, cennetteki kimselerin, bir şey istediklerinde dualarının başında, سُبْحَانَ اللَّه (Subhânallah) “Allahı, noksan sıfatlardan tenzih ederiz!” dediklerini ve istedikleri şey yerine geldiğinde ise dualarının sonunda,
لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
اَلْحَمْدُ
(el-Hamdu lillâhi rabbi’l-âlemîn) “Hamd, âlemlerin Rabb’i Allah’a mahsustur” dediklerini haber vermektedir.
Âyetin manası, bundan daha geniştir. Çünkü dua ile, hem övgü ve hem de istek kast edilir.
Dua ile اَلْحَمْدُ لِلَّهِ
“el-Hamdulillah” arasındaki ilişki, şu hadiste de geçmektedir:
أَفْضَلُ الدُّعَاءِ : اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
“En faziletli dua, ‘el-Hamdulillahi Rabb’i’l-Âlemîn’ (=hamd, âlemlerin Rabb’i Allah’a mahsustur) demektir.”[6]
İşte bu, övgüyü ve zikri ifade eden bir duadır. Bundan dolayı da yüce Allah, bu duayı, cennetteki kimselere ilham etmektedir. Böylece duanın başını ve sonunu haber vermektedir. Buna göre duanın başı, “tesbih etmek” (=subhanallah) ve sonu ise, “hamd etmek” (=el-Hamdulillah)tir. İşte onlar, nefesi soludukları gibi bu iki duayı da solumaktadırlar.
Yalnız burada, cennette onlardan dünyadaki mükellefiyetliklerin düştüğüne ve ibadetlerinin sadece soludukları bu dua olduğuna dair bir işaret var.
اَللَّهُمَّ (Allahümme) “Allahım” ifadesinde ise, duanın apaçık olduğuna dair bir işaret vardır. Çünkü اَللَّهُمَّ ifadesi, يَا أَللهُ (Ya Allah) manasını içermektedir. يَا أَللهُ (Ya Allah)  ifadesi de, hem isteği ve hem de övgüyü kapsamaktadır.   Bununla birlikte cennet ehli kimselerin, “Bir şey istedikleri zaman,  سُبْحَانَكَ اَللَّهُمَّ “Subhâneke Allahümme” dediklerini söyleyen kimseler, manayı eksik söylemiş oluyorlar. Böylece cennetteki kimselerin, bir şey istedikleri zaman sadece bu sözü söylediklerini zannediyorlar. Halbuki âyette bunu gösteren herhangi bir şey yoktur. Aksine âyet, cennetteki kimselerin ilk dualarının, “tesbih” (subhanallah) ve son dualarının ise “hamd” (el-Hamdulillah) olduğunu göstermektedir.      Sahih hadiste de geçtiği üzere; cennetteki kimseler, nefesi soludukları gibi bu iki duayı da soluyacaklardırlar.  Buna göre dua, istek vaktine bağlı değildir. İşte bu, hem ayete ve hem de cennet ehli kimselerin haline uygun düşmektedir. Yine de doğruyu en iyi bilen yüce Allah’tır.[7]  
اَللَّهُمَّ “Allahümme” (=Allahım) Kelimesinin Anlamı: اَللَّهُمَّ “Allahümme” kelimesinin anlamının, يَا أَللهُ  “Ya Allah/Allahım” olduğu hususunda herhangi bir ihtilaf yoktur. Bundan dolayıdır ki, bu kelime, sadece talep (=istek) anlamında kullanılır. Dolayısıyla اَللَّهُمّ غَفُورٌ رَحِيمٌ “Allahım! Gafûr’dur, Rahîm’dir” denilmez. Aksine اِغْفِرْ لِي وَارْحَمْنِي  “Beni bağışla ve bana merhamet eyle” denilir. Dilbilimciler, اََللَّهُمّ  “Allahümme” kelimesinin sonunda yer alan şeddeli “mîm” (مَّ) harfi hakkında ihtilaf etmişlerdir. Sibeveyh bu konuda der ki: “Mim harfi, nida harfi olan “ya”nın yerine ilave edilmiştir. Bundan dolayı اَللَّهُمّ kelimesini kullanırken, bu kelime ile nida harfini birlikte kullanmak doğru değildir. Bundan dolayı da يَا أَللَّهُمَّ “Ya Allahümme” denilmez. Yalnız bu ifadenin, bazen çok az kullanıldığı da olur. Nitekim şair, bununla ilgili olarak şöyle der:
إِنِّي إِذَا مَا حَدَثٌ أَلمَّا أَقُولُ: يَا أَللَّهُمّ يَا أَللَّهُمّ
“Ben acı verici bir olayla karşılaştığımda, ‘Ya Allahümme’, ‘Ya Allahümme’ derim.”
Bu, mahallen mahzuf olmadığında, ivaz  olarak isimlendirilir. Eğer bunun bir mahalli varsa, o zaman bedel olarak isimlendirilir.  قَامَ (=kâme)  ile  بَاعَ (=bâa)’daki “elif” (ا) harfi gibi. Çünkü bu elif harfi, vâv (و) ve yâ (ي) harfinden bedeldir.
Yine Sibeveyh’e göre; bu ismin, bir sıfat alması da caiz değildir. Dolayısıyla 
اَللَّهُمَّ الرَّحِيم اِرْحَمْنِي  “Rahîm olan Allahım! Bana merhamet eyle” denilmez. Bedel de değildir.
اَللَّهُمّ
kelimesindeki “he” (ه) harfinin üzerinde bulunan damme (=ötre), müred münada ismin dammesidir.
“Mim” (م) harfi ise, kendisinin sükun durumunda olmasından ve kendisinden önce geçen “mim harfinin sükun olmasından dolayı fethalanmıştır. İşte bu, اَللَّهُمّ  isminin özelliklerindendir.
Bu, Halîl ile Sibeveyh’in konu ile ilgili görüşünün özetidir.
Yine اَللَّهُمّ kelimesindeki “mim” harfinin, mahzuf bir cümleden “ivaz” olduğu da söylenmiştir. Buna göre cümlenin takdiri: يَا اَللَّهُ أَمَّنَا بِخَيْرٍ  “Allahım! Bizi iyiliğe yönelt” şeklindedir, yani اِقْصدْنَا
“Bizi yönelt” demektir. Burada ilk önce cârr ve mecrûr konumunda olan بِخَيْرٍ
“bi hayr” kelimesi kullanımdan düşmüş, sonra da mef’ul durumunda olan نَا  “n┠düşmüştür. Cümle يَا اَللَّهُ أَمَّ  “yâ Allahümme emme” şeklinde kalmış. Daha sonra bu ismin dua sırasında insanlar tarafından çok kullanıldığı için hemze (أ) de düşmüş. Böylece يَا اَللَّهُمَّ  kalmış.
Bu da, Ferrâ’nın görüşüdür.
Bu görüşün sahibi olan Ferrâ’, اَللَّهُمّ kelimesinin önüne (nida edatı olan) يَا 
“yâ”nın girmesini uygun görmüş ve bu görüşüne de şairin şu sözünü delil getirmiştir:
 
 
يَا اَللَّهُمَّ         ارْدُدْ عَلَيْنَا شَيْخَنا مُسَلَّما……………           
“Yâ Allahümme (=Allahım)! …Hocamızı bize sapasağlam geri çevir”
Ayrıca Ferrâ’, bu görüşüne delil olarak, yukarıda geçen beyti ve daha başka beyitleri getirmiştir.
Basralılar ise bu görüşü, birkaç yönden reddetmişlerdir:
1. Bu takdirler, kendisiyle delil getirilemeyecek ve kıyas yapılamayacak takdirlerdir. Buna bu şekilde delil getirilemez.
2. Asıl olan, kelimede hazfın olmamasıdır. Çokça yapılan bu mahzufların (=kullanımdan düşenlerin) takdiri, asla aykırıdır.
3. Bu şekilde dua eden kimse, hem kendisine ve hem de başkasına kötülüğü çağırmaktadır. Dolayısıyla bu konudaki takdir, doğru değildir.
4. kelimenin yaygın kullanımı, Arapların, يَا ve اَللَّهُمَّ kelimesinin arasını birleştirmediğini göstermektedir. Kelimenin aslı, Ferrâ’nın belirttiği gibi olsa da, (bunların) arasını bu şekilde birleştirmek mümkün değildir. Aksine kelimenin kullanımı yaygındır. Halbuki yapılan iş, bunun tam tersidir.
5.   Dua eden bir kimsenin,  اَللَّهُمَّ أُمَّنَا بِخَيْرٍ
“Allahım! Bizi iyiliğe yönelt” şeklinde bir cümle kurması mümkün değildir. Buradaki takdir, Ferrâ’nın belirttiği gibi olsa bile, bu ikisinin arasını birleştirmek de caiz değlidir.
6. Bu isimle dua eden kimsenin aklına böyle bir şey gelmez. Çünkü dua kimsenin ilgisi, ancak Allah’ın ismini andıktan sonra istediğini mücerred olarak dile getirir.
7. Eğer takdir bu şekilde olsaydı, اَللَّهُمَّ ifadesi; münada ismini ve talep fiilini kapsaması itibariyle susmayı güzel kılan tam bir cümle olurdu ki, bu da, hiç kuşkusuz batıl bir durumdur.
8. Takdir, Ferrâ’nın belirttiği gibi olsaydı, o zaman emir fiili tek başına yazılırdı ve münada ismine bitiştirilmezdi. يَا اَللَّهُ قِه  “Yâ Allahu kih” (=Ey Allahım! Koru),
يَا زَيْد عِه  “Ya Zeydu îh” (=Ey Zeyd! Anla)
ve
ياعَمْرو فِه 
“Ya Amru fîh” (=Ey Amr! Konuş) gibi. Çünkü fiil, kendisinden önce geçen isimle birleşmez.  
“Mim” harfinin “Allah” ismiyle birleşmesi hususundaki görüş birliği bunun tek başına bir fiil olmadığına delildir.
9. Kişinin dua esnasında,  يَا اَللَّهُ أَمَّني بِِِِِِكَذَا 
“Allahım! Bizi şuna yönelt” demesi, hem uygun olmaz ve hem de şık olmaz. Aksine bu, kelimeyi ve manayı çirkin bir hale getirir. Çünkü kişi, اِقْصدْنِي بِكَذَا
“Beni şuna yönelt” diyemez. Fakat kişi bununla, hata yapmayı ve günah işlemeyi kast ediyorsa, o zaman bu cümleyi söylemesi doğru olur. Çünkü kişi, Allah’a, اِقْصدْنِي 
“Beni yönelt” diyecek.
Eğer kişi, bununla Allah’ın iradesini kast edince, o zaman sapıtmaz ve günah işlemez, dolayısıyla da Allah’a, اَقْصدُ كَذَا 
“Şuna yöneltiyorum” demez.
10.
اَللَّهُمَّ ifadesinin, dua olan bir yerde kullanılması caizdir. Hz. Peygamber (s.a.v)’in duası gibi:
اَللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ, وَاِلَيْكَ الْمُشْتَكَى, وَأَنْتَ الْمُسْتَعَانُ, وَبِكَ الْمُسْتَغَاثُ, وَعَلَيْكَ التُّكْلاَنُ, وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ اِلاَّ بِكَ
“Allahım! Hamd ancak sana mahsustur. Sıkıntılar ancak sana arz edilir. Sadece senden yardım istenilir. Yalnızca sana yalvarılır. Yalnızca sana tevekkül olunur. Güç ve kuvvet ancak senindir.”[8]
Yine Hz. Peygamber (s.a.v)’in şu duası gibi:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَصْبَحْتُ أُشْهِدُكَ وَأُشْهِدُ حَمَلَةَ عَرْشِكَ وَمَلَائِكَتَكَ وَجَمِيعَ خَلْقِكَ أَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ
“Allahümme innî esbahtü üşhidü hamelete arşike ve melâiketeke ve cemîe halkıke enneke ente Allahu lâ ilâhe illâ ente ve enne Muhammeden abduke ve rasûlüke (=Allahım, -senin iznin ve inâyetinle- sabah vaktine eriştim, seni, arşını taşıyanları, (diğer) meleklerini ve yarattıklarının tümünü şahid tutuyorum ki, sen kendinden başka ilâh olmayan yegane Allahsın. Muhammed de senin kulun ve peygamberindir)”[9]
Yüce Allah’ın şu sözü gibi:
“Mülkün sahibi olan Allahım! Mülkü dilediğine verirsin, dilediğinden çekip alırsın, dilediğini aziz kılarsın, dilediğini alçaltırsın.”[10]
Yine yüce Allah’ın şu sözü gibi:
“De ki: Ey gökleri ve yeri yaratan, gizliyi de aşikârı da bilen Allahım! Kullarının arasında, ayrılığa düştükleri şeyin hükmünü ancak sen vereceksin.”[11]
Hz. Peygamber (s.a.v), rükudan ve secdeden doğrulurken söylediği şu söz gibi:
سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي
“Allahım! Seni noksan sıfatlardan tenzih ederim. Rabb’imiz! Seni hamdinle (överim). Allahım! Beni bağışla.”[12]
Onların da belirttiği gibi, işte bütün buralarda takdir yapmak caiz değildir.
Bazıları da,  اَللَّهُمَّ ifadesindeki “mim” harfinin ta’zim etmek ve saygı göstermek için bu kelimeye ilave edildiğini belirtmişlerdir. اَلزُّرْقَةُ
“ez-Zurka” (=mavi) kelimesine “mim” harfini ilave etmek sûretiyle زُرْقُم
“zurkum” olması ve الإبن
“el-İbnu” (=oğul) kelimesine “mim” harfini ilave etmek sûretiyle وَابْنُم olması gibi.
İşte bu görüş, doğrudur ve mümkündür. Yalnız bu konunun genişçe açıklanmaya ihtiyaç vardır.
اللَّهُمَّ
kelimesinin sonuna “mim” harfinin ilave edilmesiyle ile ilgili bu anlatılanların bilinmesi faydalıdır. Çünkü Allah’ın bütün isim ve sıfatlarını kapsayan, her durum ve her ihtiyaç halinde hep bu  اللَّهُمَّ (=Allahümme) ifadesiyle yüce Allah’tan bir şeyler istenilmektedir.[13]
Allah’a dua eden bir kimse, 
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ  “Allahım! Senden istiyorum” dediği zaman, sanki o kimse, bu sözüyle, أدْعُوا اللَّهَ الَّذِي لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى وَالصِّفَاتُ الْعُلْىَ بِأَسْمَائِهِ وَصِفَاتِهِ 
 “En güzel isimleri ve yüce sıfatlara sahip olan Allah’a bu isim ve sıfatlarıyla dua ediyorum” demek istemektedir. İşte bundan dolayıdır ki, Allah’tan bir şey isterken O’nun bütün isimleriyle isteme mahiyetinde اللَّهُمَّ (=Allahümme) kelimesinin sonuna “mim” harfi getirilmiştir. Nitekim Hz. Peygamber (s.a.v), bu hususu, sahih bir hadiste şöyle ifade etmektedir:
مَا أَصَابَ أَحَدًا قَطُّ هَمٌّ وَلَا حَزَنٌ فَقَالَ: “ اللَّهُمَّ إِنِّي عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدِكَ وَابْنُ أَمَتِكَ, نَاصِيَتِي بِيَدِكَ, مَاضٍ فِيَّ حُكْمُكَ, عَدْلٌ فِيَّ قَضَاؤُكَ, أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ هُوَ لَكَ سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ, أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِي كِتَابِكَ, أَوْ عَلَّمْتَهُ أَحَدًا مِنْ خَلْقِكَ, أَوِ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ أَنْ تَجْعَلَ الْقُرْآنَ رَبِيعَ قَلْبِي, وَنُورَ صَدْرِي, وَجِلَاءَ حُزْنِي, وَذَهَابَ هَمِّي وَغَمِّي, إِلَّا أَذْهَبَ اللَّهُ هَمَّهُ وَغَمَّهُ, وَأَبْدَلَهُ مَكَانَهُ فَرَحًا.” قَالُوا: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا نَتَعَلَّمُهَا؟ فَقَالَ: بَلَى يَنْبَغِي لِمَنْ سَمِعَهَا أَنْ يَتَعَلَّمَهَا
“Kendisine herhangi bir üzüntü ve keder isabet eden bir kul, şu duayı okursa, Allah onun üzüntü ve kederini giderir:
“Allahım! Doğrusu ben, Senin kulunum. Kulunun oğluyum. Cariyenin oğluyum. Dizginim senin elinde. Hakkımda vereceğin hüküm geçerlidir. Hakkımda takdir buyurduğunu adaletlidir. Senden; kendimi isimlendirdiğin veya kitabında indirdiğin veya kullarından birine öğrettiğin veya katındaki gayb ilminde kendine sakladığın her isminle, yüce Kur’an’ı, kalbimin baharı, hüznümün cilası ve endişe ile üzüntümü giderici eylemeni dilerim. Çünkü Allah, o Müslüman kulun endişesini mutlaka giderir ve endişesinin yerine ferahlık verir. Sahabiler:
- “Ey Allah’ın Resulü! Bu sözleri söyleyelim mi?” diye sordular. Resulullah (s.a.v)’de:
-  “Evet, bu sözleri işiten kimseye, bu kelimeleri söylemesi gerekir”
diye cevap verdi.”[14]
O halde dua eden kimsenin, Allah’tan, O’nun isim ve sıfatlarıyla bir şey istemesi mendubtur. Nitekim bu husus, “İsm-i A’zam” ile ilgili duada şöyle geçmektedir:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الْحَمْدُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْمَنَّانُ بَدِيعُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ يَا ذَا الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ
“Allahım! Hamd ancak sanadır, senden başka ilâh yoktur, bol bol veren (=Mennân), gökleri ve yeri yaratan (=Bedîu) (sensin). Ey Celâl ve İkrâm sahibi! Ey Hayy (=diri) ve Ey Kayyûm! diyerek senden istiyorum”[15]
İşte bu kelimeler, Esmâu’l-Hüsnâ’yı (=Allah’ın en güzel isimlerini) kapsamaktadır.
    [1]      İbn Kesîr, Tefsîru’l-Kur’ani’l-Azîm, 4/423 (ç) [2]      İbn Kesîr, Tefsîru’l-Kur’ani’l-Azîm, 4/423 (ç) [3]      Beyhakî, el-Esm⒠ve’s-Sıfât, 1/76’da bu hadisi rivayet edip sonra da der ki: “Bu, munkatı’ bir hadistir. Fakat başka bir yoldan da rivayet edilmiştir.” (ç) [4]      Beyhakî, el-Esm⒠ve’s-Sıfât, 1/76; Heysemî, Mecmâu’z-Zevâid, 10/94. Heysemî devamla der ki: Bu hadisi, Bezzâr rivayet etmiştir. Hadisin senedinde bulunan Abdurrahman b. Hammâd vardır. Bu şahıs, çeşitli nedenlerden dolayı zayıf bir kimse (olarak kabul edilmiş)tir. [5]      Bu, matbu metinde bu şekilde geçmektedir. Beyhakî’nin, “el-Esm⒠ve’s-Sıfât” adlı eserinde ise, “Ca’fer b. Süleymân, o da …” şeklinde geçmektedir.  [6]      Beyhakî, Kunûzu’l-Hakâik, s. 24’de bu hadisi أَفْضَلُ الذِّكْرِ  اَلْحَمْدُ لِلَّهِ  “En faziletli zikir, “el-Hamdulillah” (=Hamd, Allah’a ait)tir” lafzıyla rivayet etmiştir. [7]      Hâdi’l-Ervâh, s. 292-293 [8]      Tirmizî, Deavat 88; Taberânî, Mu’cemul-Evsat, 3/356, Mu’cemu’s-Sağîr, 1/211; Heysemî, Mecmâu’z-Zevâid, 10/183 (ç) [9]      Ebû Dâvud, Edeb 101 (5069) (ç) [10]     Âl-i İmrân: 3/26 [11]     Zümer: 39/46 [12]     Ahmed b. Hanbel, 1/392, 394; İbn Huzeyme, Sahih, 2/30 (847); Beyhakî, Sünenü’l-Kübrâ, 2/109 [13]     “Allahümme” derken, “Allah” kelimesinin sonunda yer alan “mim” harfi, çoğul anlamı ifade etmektedir. Bununla, “Allah’ın bütün isimleriyle isterim” demek istenmektedir. (ç) [14]     Ahmed b. Hanbel, 1/391 [15]     Ebû Dâvud, Vitr 23 (1495); Tirmizî, Deavat 100; Nesâî, Sehv 58; İbn Mâce, Dua 9 (ç)


Son takip: 08.12.2019 - 10:23
Konu ile alakali düsüncelerinizi yaziniz:



· Ekonomi Yoluyla Fesad · Ağlamanın Zıddı; Gülme . · a- Puta tapmak · A. Hz. Peygamber'i Küçük Düşürücü Faaliyetler · b) Mâlî Durum · b- Alay Etmek, Ayıplamak, Ad Takmak · b- Allah'ın Ayetlerini Yalanlama · b- Allah’tan Başkası Gaybı Bilemez · b- Allah’ın Âyetlerini Yalanlama · b- Bir Yanı Meçhul Satış · b- Ehl-i Kitaba · B- Fısk’a Düşmenin (Fasık Olmanın) Sonuçları · b- İsm.. · b- Kadınlara anüslerinden yaklaşma · c) Gizli Korku · c- Genel Olarak Değer Yargılarında Hâkimiyet · c- Mûsâ Bihte/Vasiyet Edilen Şeyde Bulunması Gereken Şartlar · c- Ruh Çağırma Adı Verilen Cincilik · d) Koruma · d) Mescidin Askerî Amaçlar İçin Kullanılması
· GİRİŞ · AF-AFV · AĞLAMAK-GÖZYAŞI · AHİD · ÂHİRETE İMAN · ÂİLE VE EŞLERİN GEÇİMİ · AKIL · ALLAH (C.C.) · ANA BABAYA İHSAN · ARZ VE SEM · ATALAR YOLU · ÂYET · ÂYETܒL-KÜRSÎ · AZİM VE TEVEKKÜL · BAKARA VE İCL (SIĞIR VE BUZAĞI) · BÂTIL · BELA-İMTİHAN · BESMELE · BUHL/CİMRİLİK · CÂHİLİYYE · CEHENNEM · CENNET · CİHAD · Dalalet · DİN · DİN GÜNÜ · DUA · DÜNYA · DÜNYA HAYATI · DÜŞMANLIK · ECEL · EHL-İ KİTAP · EMÂNET · EMR-İ Bİ’L-MA’RÛF VE NEHY-İ ANİ’L-MÜNKER · ENDÂD · ENSÂRULLAH (ALLAH YOLUNUN YARDIMCILARI) · Esmau'l-Husna · ESMAULLAHİ'L-HUSNA · FAİZ · FAKİRLİK-ZENGİNLİK · Felah · FESAD · FETİH · FISK VE FÂSIK · FİTNE · FUHUŞ VE ZİN · GÂLİBİYET (ALLAH’IN YARDIMI VE ZAFER) · GAYB · GAZAP · GÜNAH · GÜZEL SÖZ · HAC · HAK-BÂTIL · HAKK · HAKKA BÂTILI KARIŞTIRMAK VE HAKKI GİZLEMEK · HALİFE-HİLÂFET · HALK (YARATMA) · HAMD · HARAM-HELÂL · HASENE-GÜZELLİK · HASTALIK · HAYIR-ŞER · HELÂK · HESAP · HEV · HİCRET · HİDÂYET · HİKMET · HİLÂFET-İMAMET · HIRSIZLIK · HÜKM-HÂKİMİYET · HÜZÜN-ÜZÜNTÜ · İbadet · İBLİS · İÇKİ VE KUMAR · İFSAD-İSLAH · İFTİR · İHLÂS · İHSAN-MUHSİN · İHTİLAF · İKRÂH · İLİM · İMAM · İMAN-MUMİN · İNCİL · İNFÂK · İNKÂR · İNSAN · İNSANLARA İYİLİĞİ EMREDİP KENDİNİ UNUTMAK · İNZÂR · İRTİDÂD-MÜRTED · İSLAMIN HAREKET METODU · İSLÂM-MÜSLÜMAN · İSRÂF · İSRAİL OĞULLARI · İSTİANE · İSTİÂZE · İSTİĞÂSE . · İSTİĞFAR · İSTİKAMET · İSTİKBÂR-MÜSTEKBİR · İSYAN-İTAAT · İTİKAF · İZZET-ZİLLET · KADIN · KÂFİR · KALB · KALP VE KALBİN MÜHÜRLENMESİ · KAN DÖKMEK · KARZ-I HASEN · KISAS · KITÂL-SAVAŞ · KİTAB-KUR'AN · KİTAPLARA İMAN · KIYÂMET · KÖLE-KÖLELİK · KORKU · KÜFÜR · KÜFÜR ÖNDERLERİ · LÂNET · MAĞFİRET · MAL-MÜLK VE MÂLİK · MÂSİYET · MEKR-TUZAK · MELEK-MELEKLERE İMAN · MESCİD · MESH (“AŞAĞILIK MAYMUNLAR OLUN!”) · MEYDAN  OKUMA  (KUR'AN'IN  İ'CÂZI) · MİLLET · MÎRÂS · MUHKEM VE MÜTEŞÂBİH ÂYETLER · MÜNAFIK-MÜNAFIKLAR · NAMAZ · NASARA-HRİSTİYANLIK · NEBİ-RASUL · NEFS · NESH · NİFAK-MÜNAFIK · NİKÂH VE TALÂK · NİSYÂN-UNUTMA · NÛR · ÖLÜM · ORUÇ · PEYGAMBER-PEYGAMBERLİK · PUT VE PUTA TAPMA · RABB · RİBAT-RABITA-MURÂBATA YAPMAK · RİYA · RIZIK · RUH · RUKÛ · SABİÎLER · SABIR · SÂLİH AMEL · SECDE · ŞEFÂAT · ŞEHİD · ŞERİAT · SEVGİ · ŞEYTAN · ŞİARLAR · SIDK/DOĞRULUK · SİHİR-BÜYÜ · SIRÂT-I MÜSTAKÎM . · ŞİRK · ŞÜKÜR · ŞÛR (İSTİŞÂRE/DANIŞMA) · SU VE YAĞMUR · TAAT · TAĞUT · TAHÂRET-TEMİZLİK · TAHRİF · TAKİYYE · Taklid · Takva · TÖVBE · TEVEKKÜL · TEVESSÜL-VESİLE · TEVHİD · TE’VİL VE TEFSİR · TEVRAT · TİCÂRET · TUĞYÂN · ÜLܒL-EMR · ÜMMET · VAHDET · VASİYET · VELÎ · YEME-İÇME · YEMİN · YÜSR-KOLAYLIK · ZALİM · ZEKÂT · ZİKİR · ZULÜM

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80


Google
 
Web ihya.org
CepAlem Gazeteler E-Kart E-Kitap Saglik Şiirler Sözlük
Kuran Meali Hadis Namaz Vakitleri Ingilizce Samil Fıkıh Fetva Rüya Tabiri
Kamus Hikayeler Forum Dini Terimler Haberler Oyun Resimler Ilahiler
Terimler isimler Sosyal Kavram Hadis Sözlügü imsakiye
Üniversite taban puanları ilmihal Rehber